Crossmediale kunst en tentoonstellingen
Samenstellers en vormgevers van tentoonstellingen experimenteren voortdurend met verschillende media om kunst te tonen. Hierbij worden de technische en mediale grenzen in de samenstelling en presentaties van tentoonstellingen afgetast en overschreden. Dit geldt ook voor de fysieke muren van de
white cube.
Sinds halverwege de 18e eeuw de eerste publiekstentoonstellingen werden ingericht, zijn er verschillende media en technieken ingezet en gecombineerd om het verhaal en de boodschap van de expositie zo duidelijk mogelijk te communiceren, of om de getoonde werken zo krachtig mogelijk naar de voorgrond te brengen. Tijdens de eerste Wereldtentoonstelling in 1851 werden industriële processen bejubeld, en zetten nieuwe technieken cultuur letterlijk in een nieuw daglicht. De Engelse schilder John Martin versterkte in de negentiende eeuw de beleving van zijn Einde der Tijden-doeken met licht- en geluideffecten. In de jaren zestig van de twintigste eeuw tastte Bruce Nauman in zijn videowerk de wanden af van zijn eigen atelier en onderzocht hij als beeldmaker de mogelijkheden van nieuwe media en technieken. In de afgelopen decennia zijn de grenzen van de tentoonstelling verder bevraagd door de opkomst en beschikbaarheid van internet: zo kan men als avatar een tentoonstelling bezoeken in Second Life, en krijgt een tentoonstellingservaring in de realiteit een extra dimensie door Augmented Reality.
Duidelijk is dat het maken van tentoonstellingen evolueert en letterlijk steeds gelaagder wordt. Dit roept echter vragen op zoals:
Welke invloed hebben nieuwe technieken en digitale media in tentoonstellingen op de kunstbeleving enerzijds en op de tentoonstellingsbeleving anderzijds?
Is het maken van crossmediale tentoonstellingen ter herleiden naar een behoefte van de bezoeker of wordt deze gestuurd door de tentoonstellingmaker; en waar leidt deze tendens heen?
Worden de creatieve mogelijkheden van musea opgerekt door deze nieuwe ontwikkelingen of leggen deze ontwikkelingen juist grenzen op aan de tentoonstellingsmakers?
Kunnen we voorbeelden van crossmedialiteit in tentoonstellingen uit de afgelopen eeuwen aanwijzen die mogelijk hebben geleid tot de huidige tendens in tentoonstellen?
Tijdschrift
Kunstlicht verwelkomt academische beschouwingen op zowel crossmediale tentoonstellingen als op tentoonstellingen van crossmediale kunst. Geïnteresseerden kunnen uiterlijk 1 juli 2012 een voorstel (200-300 woorden) indienen via redactie@tijdschriftkunstlicht.nl. Op basis van de voorstellen zal aan enkele auteurs gevraagd worden een artikel te schrijven van 2.000-3.000 woorden (exclusief noten). Er kan zowel in het Nederlands als in het Engels worden ingediend, maar voor Nederlandstaligen bestaat een voorkeur voor artikelen in het Nederlands.
Nog tot 9 september te zien bij EYE: Stanley Kubrick, The Exhibition. Een uitgebreide tentoonstelling over een van de meest invloedrijke regisseurs van de 20e eeuw: Stanley Kubrick (1928-1999), het genie achter films als Lolita, 2001: A Space Odyssey, A Clockwork Orange en The Shining.
Kubricks films zijn zowel uit technisch als artistiek oogpunt verbluffend. Inhoudelijk zocht hij vaak de controverse op. De tentoonstelling is een coproductie met het Deutsches Filmmuseum in Frankfurt en laat alle facetten zien van de totstandkoming van Kubricks films: van scenario’s tot storyboards, van setmodellen tot echte props en van kostuums tot fragmenten van de uiteindelijke films en documentaires.
Parallel aan de tentoonstelling vertoont EYE een retrospectief van de films van Kubrick, van The Killer’s Kiss (1955) tot Eyes Wide Shut (1999). In speciale programma’s zoals debatten, interviews en lezingen, wordt ingezoomd op Kubricks werk en zijn persoonlijke drijfveren.
Stanley Kubrick: The Exhibition is dagelijks geopend van 11.00 tot 18.00 en op donderdag en vrijdag van 11.00 tot 21.00.
Posts
